Verkefni 3: Háspennulínur frá Fljótsdal til Reyðarfjarðar
Almennt um háspennulínur (af síðu Landsvirkjunar):
Burðarvirki háspennulína eru ýmist úr timbri eða stáli og með eða án sérstakra undirstaða. Hönnunarforsendur sem m.a. taka mið af hugsanlegri áraun af vindi og ísingu sem og spennuval ráða mestu um hvort byggingarefnið er valið. Þá ræður spennuval mestu um hæð mastra í háspennulínu. Af því helgast að nær sjálfgefið er að möstur í 220 kV línum eru nær undantekningarlaust byggðar upp af stáli og eru á steyptum undirstöðum.
Gerð er sérstök krafa um fjarlægð leiðara (rafmagnsvíranna) frá jörðu. Fjarlægð er þeim mun meiri sem spenna er hærri. Það er því í raun andrúmsloftið sem einangrar rafmagnið frá jörðu en sérstakir einangrar ýmist úr gleri eða postulíni einangra leiðara frá burðarvirki.
Auk burðarvirkis háspennulínu eru mikilvægustu þættir línunnar leiðari (rafmagnsvírarnir) , einangraskálar, tengibúnaður og stagbúnaður. Þá eru margar háspennulínur með sérstökum jarðvír efst í burðarvirki til að taka við eldingum og verja endabúnað í spennustöð og leiða eldingarnar um burðarvirki til jarðar.
Hin síðari ár hefur mikil áhersla verið lögð á að háspennulínur falli sem best að því landi sem þær liggja um. Fljótsdalslínur 3 og 4 (af síðu Landsvirkjunar):
Raforka frá Kárahnjúkavirkjun verður flutt að álveri Fjarðaáls við Reyðarfjörð með tveimur línum, Fljótsdalslínum 3 og 4, sem byggðar eru fyrir 420 kV (kílóvolt) en verða reknar á 220 kV. Þær verða lagðar samsíða að mestu um þrjú sveitarfélög: Fljótsdalshrepp, Austur-Hérað og Fjarðabyggð.
Lestu meira um línurnar HÉR á síðu Landsvirkjunar.
